ارسال پاسخ 
 
امتیاز موضوع:
  • 0 رأی - میانگین امیتازات : 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
دمكراسي‌ و مشاركت‌ سياسي‌
نویسنده پیام
کاربران انجمن
S I N A S E T آفلاین
کاربر ممتاز
*****

ارسال ها: 5,857
تشکر کرده: 0
تشکر شده: 0 in 0 posts
تاریخ عضویت: Feb 2008
اعتبار: 11
ارسال: #1
دمكراسي‌ و مشاركت‌ سياسي‌
دمكراسي‌ و مشاركت‌ سياسي‌



انديشه‌



از نظر تاريخي‌ دموكراسي‌ را مي‌ توان‌ در يونان‌ جست‌ وجو كرد اما نه‌ افلاطون‌ و نه‌ ارسطو نظر مساعدي‌ نسبت‌ به‌ آن‌ نداشتند .افلاطون‌ از عوام‌ فريبي‌ بيم‌ داشت‌ و آن‌ را درارتباط‌ با دموكراسي‌ درنظر مي‌ گرفت‌ و ارسطو دموكراسي‌ را شكل‌ فاسد حكومت‌ انبوه‌ مردم‌ مي‌ دانست‌ ، هرچند كل‌ شكل‌ آرماني‌ جامعه‌ سازمان‌ يافته‌ يا شهروندان‌ مسئول‌ با انديشه‌هاي‌ نوين‌ دموكراسي‌ وجه‌ اشتراك‌ زيادي‌ دارد به‌ همين‌ گونه‌ در قرن‌ هجدهم‌ دموكراسي‌ به‌ گونه‌ گسترده‌ اي‌ باحكومت‌ غوغا برابر دانسته‌ مي‌ شد وبنياد گذاران‌ ايالات‌ متحده‌ آمريكا به‌ دموكراسي‌ معتقد نبودنند.آنان‌ نيز از غوغا بيم‌ داشتند آن‌ را نشان‌ جهل‌ وناداني‌ مي‌ دانستند وبنابر اين‌ شديداً به‌ مسئوليت‌ پذيري‌ گرايش‌ داشتند .

دراين‌ نوع‌ دموكراسي‌ مردان‌ حق‌ رأي‌ داشتند واين‌ مردان‌ از طريق‌ اجماع‌ موكلان‌ خويش‌ را انتخاب‌ مي‌ كردند اين‌ نوع‌ مشاركت‌ ،مشاركت‌ يك‌ طرفه‌ بود، چرا كه‌ تنها مردان‌ حق‌ انتخاب‌ و شركت‌ داشتند درقرن‌ 17 و 18 جان‌ لاك‌ وژان‌ ژاك‌ روسو از حكومت‌ دموكراسي‌ دفاع‌ كردند.

عصر مدرن‌ با كانت‌ آغاز مي‌ شود، كانت‌ درصدد بسط‌ دموكراسي‌ از طريق‌ نهادهاي‌ دموكراتيك‌ و بسط‌ بنيادي‌ معقول‌ براي‌ جامعه‌ بود. درادامه‌ اين‌ طرح‌ در عصر حاضر« هابرماس‌» معتقد بود كه‌ دموكراسي‌ از طريق‌ مشاركت‌ همه‌ جانبه‌ و همه‌ قشرها و جنسيت‌ ها بسط‌ پيدا مي‌ كند و مشاركت‌ نيز مشاركت‌ گفتماني‌ است‌ . به‌ نظر وي‌ گرچه‌ عقلانيت‌ ارتباطي‌ در عصر حاضر براي‌ حكومت‌ هاي‌ دموكراتيك‌ بهترين‌ راه‌ حل‌ براي‌ گريز از مناقشه‌ هاي‌ بنيادين‌ است‌ اما اين‌ امر را نيز مي‌ پذيرد كه‌ تقويض‌ قدرت‌ به‌ واسطه‌ قانون‌ وضمانت‌ اجرايي‌ قانون‌ نيز به‌ واسطه‌ قدرت‌ بايد هرد دوحضور داشته‌ باشند . اما باهمه‌ اين‌ تفاسير در عمل‌ دموكراسي‌ بيشتر اصلي‌ در نظر گرفته‌ مي‌ شود كه‌ متضمن‌ رضايت‌ عمومي‌ و كنترل‌ ازجانب‌ افرادي‌ است‌ كه‌ برآنها حكمراني‌ مي‌ شود و ممكن‌ است‌ به‌ شيوه‌ هاي‌ سياسي‌ گوناگون‌ و شكل‌ هاي‌ مختلف‌ حكومت‌ بيان‌ گردد. اين‌ رضايت‌ مي‌ تواند به‌ طريق‌ مستقيم‌،همه‌ پرسي‌ ،پيشنهادها،فراخواني‌ ها و يا به‌ طور غير مستقيم‌ ،قانون‌ گذاري‌ ، نمايندگي‌ و سياست‌ فشار اعمال‌ گردد.

ابعاد دموكراسي‌ را مي‌ توان‌ ازطريق‌،1- اندازه‌ هاي‌ مشاركت‌ 2- پهناوري‌ دموكراسي‌ 3- ژرفاي‌ دموكراسي‌ 4- دموكراسي‌ ژرف‌ در عمل‌ و 5- برد دموكراسي‌ سنجيد .اما قوام‌ دموكراسي‌ به‌ مشاركت‌ است‌ . مشاركت‌ افراد جامعه‌ در گرفته‌ تصميمم‌ هايي‌ كه‌ در وضع‌ ايشان‌ تاثير مي‌ گذارد .اما اندازه‌ هاي‌ مشاركت‌ مختلفند .دردرون‌ اجتماعي‌ معين‌ و درباره‌ موضوعي‌ معين‌ ، تحقق‌ مشاركت‌ ممكن‌ است‌ از بعضي‌ جهات‌ بيشتر كامل‌ و ازجهاتي‌ ديگر كمتر كامل‌ باشد . شايد به‌ وضوع‌ نتوان‌ تعيين‌ كرد كه‌ كدام‌ يك‌ از جها مهمتر است‌ مقياسي‌ كه‌ دموكراسي‌ فعلي‌ با آن‌ سنجيده‌ مي‌ شوند نمي‌ تواند تنها مقياس‌ و مقياس‌ ساده‌ اي‌ باشند . با اين‌ حال‌ تضمين‌ كننده‌ دموكراسي‌ مشاركت‌ است‌ و مشاركت‌ نيز وسيله‌ اي‌ است‌ كه‌ بنياد دموكراسي‌ با آن‌ بنا مي‌ شود .ومردم‌ اين‌ حق‌ را مي‌ يابند كه‌ از طريق‌ مشاركت‌ سياسي‌ مداخل‌ كنند وازاين‌ راه‌ است‌ كه‌ تفاوت‌ حكومت‌ هاي‌ توتاليتاريسم‌ با دموكراتيك‌ مشخص‌ مي‌ شود.

براين‌ اساس‌ مي‌ توان‌ مشاركت‌ را به‌ عمل‌ يا موقعيتي‌ كه‌ بيش‌ از چند نفر درآن‌ شركت‌ دارند وبراي‌ تأثير گذاري‌ بر روي‌ تصميمي‌ انجام‌ مي‌ گيرد ، منتسب‌ كرد.

دراينجا به‌ چند تعريف‌ متداول‌ اشاره‌ مي‌ شود:

- همكاري‌ و شركت‌ در كار يا فعاليتي‌ و حضور درگروه‌ يا سازماني‌ به‌ منظور بحث‌ ، تصميم‌ گيري‌ و پذيرش‌ نقش‌

- تعامل‌ و ارتباط‌ متقابل‌ با ساير افراد جهت‌ شركت‌ در كار يا برنامه‌ اي‌ با هدف‌ مشخص‌ و معين‌.

- سهيم‌ شدن‌ افراد يا گروه‌ هاي‌ سازمان‌ يافته‌ ، جمعيت‌ فعال‌ دراجراي‌ برنامه‌ هاي‌ اقتصادي‌ ،براي‌ تسريع‌ توسعه‌ اقتصادي‌ و اجتماعي‌ .

-تقبل‌ آگاهانه‌ انجام‌ امري‌ در شكل‌ همكاري‌ با ميل‌ و رغبت‌ و نياز، با هدف‌ بهبود زندگي‌ اجتماعي‌ .

- فرايندي‌ سامانمند و سمپاتيك‌ كه‌ درآن‌ كاركرد اجزاء و عناصر متشكله‌ سيستم‌ به‌ بقا،دوام‌ و تعادل‌ كل‌ سيستم‌ منجر مي‌ شود.

- كنشي‌ درجهت‌ هدفي‌ معين‌ ، بين‌ حداقل‌ دو موضوع‌ تحت‌ تاثير محرك‌ هاي‌ محيطي‌ ( تعريف‌ رفتارگرايان‌ )

- فعاليت‌ شهروندان‌ خصوصي‌ به‌ منظور تاثير نهادن‌ بر فرايند تصميم‌ گيري‌ هاي‌ دولت‌ است‌ :

انواع‌ مشاركت‌ :



مشاركت‌برحسب‌ ملاكهاي‌متعهدتقسيم‌مي‌شود:

1- انواع‌ مشاركت‌ از لحاظ‌ موضوع‌ :

الف‌)مشاركت‌ سياسي‌

ب‌) مشاركت‌ اقتصادي‌

ج‌) مشاركت‌ اجتماعي‌

2- انواع‌ مشاركت‌ از لحاظ‌ چگونگي‌ دخالت‌ مردم‌ :

الف‌) مشاركت‌ مستقيم‌ (دموكراسي‌ مستقيم‌)

ب‌ ) مشاركت‌ غير مستقيم‌ يا نمايندگي‌

3- انواع‌ مشاركت‌ برحسب‌ سطوح‌ اجرايي‌

الف‌ ) مشاركت‌ روستاي‌

ب‌ ) مشاركت‌ منطقه‌ اي‌

ج‌) مشاركت‌ ملي‌

4- انواع‌ مشاركت‌ برمبناي‌ كيفيت‌ دخالت‌ مردم‌ :

الف‌ ) مشاركت‌ ارادي‌ و اجباري‌

ب‌ ) مشاركت‌ برانگيخته‌ و خود انگيخته‌

سيدني‌ و ربا وكنتف‌ برويت‌ سطوح‌ مختلف‌ مشاركت‌ را به‌ 6 دسته‌ تقسيم‌ مي‌ كنند:

1- مشاركت‌ غيرفعال‌

2- متخصصين‌ راي‌ دادن‌

3- مشاركت‌ كنندگان‌ محدود

4- فعالين‌ عمومي‌

5- فعاليت‌ مبارزات‌ انتخاباتي‌

6- فعاليت‌ كامل‌



اشكال‌ مشاركت‌ :

1- مشاركت‌ مشروط‌ : براين‌ نوع‌ مشاركت‌ چندان‌ توجهي‌ به‌ خواسته‌ ها و تقاضاهاي‌ واقعي‌ مردم‌ بومي‌ نمي‌ شود. بلكه‌ بيشتر براي‌ مشروعيت‌ بخشيدن‌ به‌ سيستمهاي‌ حاكم‌ و جلوگيري‌ از تنشهاي‌ اجتماعي‌ ، سياسي‌ صورت‌ مي‌ گيرد.

2- مشاركت‌ يكپارچه‌ كننده‌ (همگرايي‌):مشاركت‌ مزبور براساس‌ يكپارچگي‌ اجتماعي‌ و فرهنگي‌ و نيز جامع‌ پذيري‌ صورت‌ مي‌ گيرد . فقدان‌ يكپارچگي‌ و نيز پراكندگي‌ بخشهاي‌ گوناگون‌ فرهنگي‌ وقومي‌ يكي‌ از بحرانهاي‌ توسعه‌ به‌ شمار مي‌ رود و عبور موفقيت‌ آميز آن‌ دربسياري‌ از موارد زمينه‌ ساز مشاركت‌ پيشرفتهاي‌ مختلف‌ جامعه‌ مي‌ شود.

3- مشاركت‌ توسعه‌ اي‌ : چنين‌ مشاركتي‌ به‌ صورت‌ يك‌ فرايند اجتماعي‌ جامع‌ ،همه‌ جانبه‌ و چند بعدي‌ عمل‌ مي‌ كند و درصدد وارد كردن‌ وشركت‌ دادن‌ تمام‌ مردم‌ و گروهها درمرحله‌ گوناگون‌ توسعه‌ است‌ .

4- مشاركت‌ ابزاري‌ : دراين‌ نوع‌ مشاركت‌ مردم‌ وسيله‌ اي‌ هستند براي‌ اجراي‌ دستورهاي‌ حكومت‌ بدون‌ آن‌كه‌ از خود اراده‌ و ابتكار عمل‌ داشته‌ باشند.

5- مشاركت‌ محلي‌: دراين‌ نوع‌ مشاركت‌ غالباً درچارچوب‌ حكومتهاي‌ محلي‌ مطرح‌ مي‌ شود.

هانتينگتون‌ ونلسون‌ اشكال‌ مشاركت‌ را در 1)فعاليت‌ در انتخابات‌ 2)اعمال‌ نفوذ3)فعاليت‌ سازماني‌ (عضويت‌ درسازمان‌ ها،گروههاي‌ نفوذ،احزاب‌و...) 4)ايجاد روابط‌ فردي‌ با مقامات‌ قدرتمند 5)خشونت‌ استفاده‌ از زور براي‌ تاثير گذاشتن‌ بر تصميات‌ دولتي‌،مي‌ دانند .

عناصراساسي‌ براي‌ ترويج‌ مشاركت‌ را مي‌ توان‌ براساس‌ خصوصيات‌ عمده‌ مشاركت‌ شناسايي‌ كرد.

1- مشاركت‌ مستلزم‌ فلسفه‌ اجتماعي‌ - سياسي‌ بلند نظرانه‌ وبردبارانه‌ اي‌ است‌ كه‌ تكامل‌ تدريجي‌ و پيشرونده‌ را بپذيرد و قادر به‌ اصلاح‌ وبهبود وضعيت‌ خودو پذيرش‌ همكاري‌ همه‌ اقشار گوناگون‌ مردم‌ باشد...

2- براي‌ آنكه‌ مشاركت‌ قابل‌ اجرا باشد، بايد جزيي‌ از يك‌ استراتژي‌ سياسي‌ جامع‌ باد كه‌ درآن‌ نيروهاي‌ طرفدار مشاركت‌ جامعه‌ براي‌ متقاعد كردن‌ و كنترل‌ نيروهاي‌ صدر مشاركت‌ همدست‌ شوند.

3- براي‌ آنكه‌ مشاركت‌ مؤثر باشد،بايد اصل‌ حداقل‌ ميانجيگري‌ عمومي‌ و حداكثر پيوستگي‌ افقي‌ اعمال‌ شود. يعني‌ بايد بين‌ مراكز تصميم‌ گيري‌ و قاعده‌ مشاركتي‌ تا كمترين‌ حد ممكن‌ واسطه‌ يا ميانجي‌ وجود داشته‌ باشد مشاركت‌ شكلي‌ از خود تحققي‌ اجتماعي‌ است‌ و بايد به‌ سمت‌ تبديل‌ به‌ عمل‌ عادي‌ روزمره‌ پيش‌ رود.

مياني‌ و ريشه‌ اي‌ رفتار سياسي‌ شهروندان‌ چيست‌ ؟

ديدگاههاي‌ متفاوتي‌ در تحقيقات‌ ماركسيستي‌ ، روانشناسي‌ و فرهنگي‌ ارائه‌ شده‌ است‌ درهم‌ اين‌ بررسي‌ ها نكته‌ مشترك‌ اين‌ است‌ كه‌ به‌ هر حال‌ رفتار سياسي‌ اعم‌ از مشاركت‌ و غير آن‌ ، منعبث‌ از عقيده‌ و گرايش‌ افراد نسبت‌ به‌ سياست‌ است‌ اما اين‌ سوال‌ كه‌ چه‌ عواملي‌ در توليد چنين‌ عقايد و گرايشي‌ مؤثرند ، پاسخهاي‌ متفاوتي‌ پيداكرده‌ است‌ . درتحقيقات‌ ماركسيستي‌ ،رفتار سياسي‌ ناشري‌ از آگاهيهاي‌ طبقاتي‌ منبعث‌ از تعارضات‌ اجتماعي‌ است‌ ...

برخلاف‌ ماركسيستها ،گروه‌ ديگري‌ از انديشمندان‌ ريشه‌ هاي‌ عقيده‌ و رفتار سياسس‌ را اساساً مبتني‌ بر ويژگيهاي‌ روانشناختي‌ مي‌ دانند ، پارتو ، موسكا و ديگر نخبه‌ گريان‌ ضمن‌ تاكيد بر تحليل‌ هاي‌ خود بر سائقه‌ هاي‌ روانشناختي‌ فرد، اساس‌ ايدئولوژيها و گرايش‌ هاي‌ سياسي‌ را ناشي‌ از اختلافات‌ دوگروه‌ از نخبگان‌ سياسي‌ حاكم‌ و نخبگان‌ دور از گردونه‌ قدرت‌ ، اما داوطلب‌ جدي‌ قدرت‌ مي‌ دانند.

انديشه‌ سومي‌ نيز عقايد سياسي‌ را با استناد به‌ فرهنگ‌ وجامعه‌ پذيري‌ توضيح‌ مي‌ دهد.

اماسي‌ مارتين‌ ليبست‌ جامعه‌ شناس‌ معاصر آمريكايي‌ در كتاب‌ « انسان‌ سياسي‌»مدلي‌ را ارائه‌ كرده‌ است‌ كه‌ درآن‌ مدلي‌ عمدتاً بر متغيرهاي‌ اجتماعي‌ تاكيد دارد و آشكارا جامعه‌ شناختي‌ است‌ . وي‌ برآن‌ است‌ كه‌ پديده‌ شركت‌ يا عدم‌ شركت‌ اقشار و گروه‌ هاي‌ مختلف‌ اجتماعي‌ را براساس‌ چند عامل‌ كلي‌ اجتماعي‌ درفرايندهاي‌ سياسي‌ و اجتماعي‌ «نظيرانتخابات‌انجمن‌ ها،سنديكاهاي‌ كارگري‌ ، شوراهاي‌ محلي‌ ونظاير آن‌ ، تبيين‌ كند . اما ازآنجايي‌ كه‌ مشاركت‌ يك‌ عمل‌ اجتماعي‌ و اين‌ كنش‌ و عغمل‌ درتعامل‌ اجتماعي‌ ،بلكه‌ مي‌ توان‌ با استفاده‌ از رويكردهاي‌ مختلف‌ اجتماعي‌ ، سياسي‌ و روانشناختي‌ اجتماعي‌ به‌ بررسي‌ اين‌ مساله‌ پرداخت‌ . اين‌ رويكردها و تئوريها عبارتند از:

1- تئوري‌ كنش‌ اجتماعي‌ ماكس‌ وبر

2- تئوري‌ مبادله‌

3- تئوري‌ نوسازي‌ سياسي‌

4- تئوري‌ نياز مزالو

5- پايگاه‌ اقتصادي‌ - اجتماعي‌

ازانجايي‌ كه‌ اين‌ مقاله‌ براساس‌ اصل‌ مشاركت‌ سياسي‌ است‌ ،لذا فقط‌ به‌ تئوري‌ نوسازي‌ سياسي‌ اشاره‌ مي‌ كنيم‌ :نظريه‌ نوسازي‌ درجامعه‌ شناسي‌ توسعه‌ ، دراصل‌ شكل‌ جديدي‌ از بحثهاي‌ مربوط‌ به‌ تغييرات‌ اجتماعي‌ اند.ريشه‌ هاي‌ فكري‌ اي‌ دسته‌ از انديشمندان‌ كلاسيكي‌ است‌ كه‌ حركت‌ جامعه‌ را به‌ صورت‌ تكاملي‌ خطي‌ يا دوري‌ مي‌ ديده‌ اند. چنين‌ نظريه‌ هايي‌ بيشتر مبتني‌ بر بحثهاي‌ سنخ‌ شناسي‌ هبرت‌ اسپنسر ، سامنرمن‌، فرديناندتونيس‌ ، اميل‌ دوركيم‌، هنري‌ مورگان‌ ،لوي‌ برول‌ ، چارلزهورتن‌ كولي‌ ،سوروكين‌،زيمرمن‌ ، هوارد بكر و رابرت‌ ردفيل‌ است‌ اما نظريه‌ هاي‌ نوسازي‌ بيشتر مديون‌ تئوي‌ پارسونز درخصوص‌ تغيير اجتماعي‌ است‌ كه‌ ديدگاههاي‌ زيادي‌ از اين‌ نظريه‌ مشتق‌ شده‌ است‌ . عده‌ اي‌ همچون‌ هانتينگتون‌ نظامهاي‌ اجتماعي‌ و سياسي‌ رابه‌ عنوان‌ موضوع‌ مطالعه‌ خويش‌ انتخاب‌ نموده‌اند.

هانتينگتون‌ در جستجوي‌ تفسير عوامل‌ پوياي‌ نوسازي‌ برحسب‌ اقتدار خردمندان‌ ، تفاوت‌ پذيري‌ ساختها و گسترش‌ مشاركت‌ سياسي‌ است‌ مشاركت‌ سياسي‌ با دوجه‌ اساسي‌ تفسير مي‌ گردد.

توزيع‌ قدرت‌ در درون‌ يك‌ نظام‌ سياسي‌ ، بايد اين‌ توانايي‌ را داشته‌ باشد كه‌ اولاً سياست‌ تازه‌ اي‌ در پيش‌ بگيرد يعني‌ اصلاحات‌ اجتماعي‌ و اقتصادي‌ را ازطريق‌ كنش‌ هاي‌ دولت‌ متحقق‌ كند و ثانيا به‌ گونه‌ اي‌ موفقيت‌ آميز نيروهاي‌ اجتماعي‌ مصرفي‌ را در يك‌ نظام‌ هماهنگ‌ كند اما هانتينگتون‌ معتقد است‌ كه‌ : هرنظام‌ سياسي‌ در بدو ورود نوسازي‌ سياسي‌ با افزايش‌ فزاينده‌ مشاركت‌ سياسي‌ مواجه‌ مي‌ شود در گذار از نظام‌ سياسي‌ سنتي‌ با تغيير و دگرگوني‌ در ارزشهاي‌ سنتي‌ ،گسترش‌ ارتباطت‌ ، افزايش‌ دامن‌ وفاداريهاي‌ عقلاني‌ ساختي‌ ، پايه‌ گذاري‌ سازمان‌ هاي‌ كاركردي‌ تغيير نقش‌ ها از حالت‌ انتسابي‌ و اكتسابي‌ و نيز جذب‌ نيروهاي‌ سياسي‌ متعدد به‌ دورن‌ نظام‌ سبب‌ افزايش‌ مشاركت‌ سياسي‌ به‌ عنوان‌ پيامد نوسازي‌ سياسي‌ مي‌ باشد .درفرايند سازي‌ سياسي‌ ، نظام‌ سياسي‌ با توزيع‌ قدرت‌ مواجه‌ مي‌ شود ونيروهاي‌ اجتماعي‌ كه‌ مجموعه‌ طبقات‌ وگروههايي‌ كه‌ برزندگي‌ سياسي‌ به‌ معناي‌كلي‌ آن‌ تاثير مي‌ گذارد نيروهاي‌ اجتماعي‌ به‌ شركت‌ درحيات‌ سياسي‌ اعم‌ ازقبضه‌ قدرت‌ ،اداره‌ جامعه‌،شركت‌ در نهادهاي‌ سياسي‌ ،مشاركت‌ در تصميم‌ گيريها و سياست‌ گذاريها علاقه‌ مندند و به‌ اين‌ منظور به‌ خود سازمان‌ مي‌ دهند و آماده‌ انجام‌ عملي‌ سياسي‌ مي‌ شوند.

نيروهاي‌ اجتماعي‌ به‌ محض‌ احساس‌ مؤثر بودن‌ ، با فراواني‌ بالا پيشنهادهاي‌ نوآوري‌ سازماني‌ را ارائه‌ مي‌ دهند و اگر نظام‌ سياسي‌ توانايي‌ جذب‌ اين‌ پيشنهاد را داشته‌ باشد و به‌ آنها پاسخ‌ دهد ، متحمل‌ است‌ كه‌ مشاركت‌ افراد در نظام‌ سياسي‌ افزايش‌ پيدا مي‌ كند.

هانتينگتون‌ گشتري‌ كمي‌ و كيفي‌ آموزش‌ وپرورش‌ و افزايش‌ آگاهي‌ اجتماعي‌ وسياسي‌را زير بناي‌ تكنولوژي‌ ،توسعه‌ قانون‌ گرايي‌ ، مشاركت‌ سياسي‌ مي‌ داند .نلسون‌ نيز مشاركت‌ سياسي‌ را به‌ عنوان‌ امري‌ عيني‌ و مجزا از نگرشهاي‌ ذهني‌ مي‌ داند كه‌ اين‌ مشاركت‌ سياسي‌ به‌ هنگام‌ نوسازي‌ سياسي‌ و توزيع‌ قدرت‌ ميان‌ نيروهاي‌ اجتماعي‌ بوجودمي‌آيد.



رضا استارحيمي‌

خدایا خیلی دوست دارم .
05-21-2008 02:53 PM
مشاهده وب سایت کاربر یافتن تمامی ارسال های این کاربر Add Thank You نقل قول این ارسال در یک پاسخ
ارسال پاسخ 


موضوع های مرتبط با این موضوع...
موضوع: نویسنده پاسخ: بازدید: آخرین ارسال
  3 هدف سياسي و اقتصادي امريكا درجنگ با عراق S I N A S E T 0 482 05-13-2008 04:17 AM
آخرین ارسال: S I N A S E T
  گواهى مشاركت و مبادله S I N A S E T 0 441 05-08-2008 03:12 AM
آخرین ارسال: S I N A S E T

پرش به انجمن:


کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع:
3 مهمان

بازگشت به بالابازگشت به محتوا